Szczegóły publikacji
Opis bibliograficzny
Rozpacz jako choroba ducha w filozofii Sørena Kierkegaarda — Despair as sickness of the spirit in Søren Kierkegaard's philosophy / Katarzyna STARK // W: Obraz choroby w dyskursie kulturowym / pod red. Anny MAŁECKIEJ, Jacka DĘBICKIEGO. — Kraków : Wydawnictwa AGH, 2019. — (Wydawnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie). — ISBN: 978-83-66364-17-2. — S. 55–65. — Bibliogr. s. 65
Autor
Słowa kluczowe
Dane bibliometryczne
| ID BaDAP | 127594 |
|---|---|
| Data dodania do BaDAP | 2020-02-14 |
| Rok publikacji | 2019 |
| Typ publikacji | fragment książki |
| Otwarty dostęp |  |
| Wydawca | Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie |
| Czasopismo/seria | Wydawnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie |
Abstract
The paper discusses Søren Kierkegaard’s philosophical concept of despair, understood as an extreme form of sin. In the philosopher’s opinion, the sin of despair is the most tragic, and most fraught with consequences, type of enslavement of the human spirit. This enslavement results in the breakdown of individual personality and causes numerous diseases of the spirit and psychic disorders in the realm of thought, emotions and will. Commenting on the symptoms of the spirit’s sickness, Kierkegaard reveals the process of man’s lonely struggle with existential problems of his paradoxical being. The philosopher finds the cause of despair in the false sense of coincidence of time and eternity, finitude and infinity, which establishes an inauthentic way of individual existence. In this context, the Danish existentialist analyses despair as the spirit’s incurable sickness unto death, as well as its demonic form, which spreads axiological havoc within the individual personality. It is only faith which can cure a man from that sickness – the faith which constitutes an anteroom of Christian salvation.
Streszczenie
W artykule zaprezentowane zostały filozoficzne poglądy Sørena Kierkegaarda na temat rozpaczy jako ekstremalnej formy grzechu. Grzech rozpaczy jest najbardziej tragicznym i brzemiennym w skutki rodzajem zniewolenia ludzkiego ducha. Zniewolenie to warunkuje rozpad osobowości jednostki i jest przyczyną wielu chorób ducha, zaburzeń psychicznych w sferze myślenia, uczuć i woli. Komentując ze szczególną starannością i wnikliwością objawy choroby ducha, Kierkegaard ukazuje proces samotnego zmagania się człowieka z egzystencjalnymi problemami swego paradoksalnego istnienia. Przyczynę rozpaczy upatruje w fałszywym rozumieniu koincydencji czasu i wieczności, skończoności i nieskończoności, które ustanawia nieautentyczny sposób istnienia jednostki. W tym kontekście duński egzystencjalista analizuje rozpacz również jako nieuleczalną chorobę ducha na śmierć, a także jej demoniczną postać, która sieje aksjologiczne spustoszenie w osobowości jednostki. Wyleczyć z tej choroby może według Kierkegaarda jedynie wiara pozostająca przedsionkiem chrześcijańskiego zbawienia.
