Szczegóły publikacji
Opis bibliograficzny
Giuseppe Arcimboldi – prekursor twórczości filmowej Jana Švankmajera — Giuseppe Arcimboldo – a harbinger of Jan Švankmajer's cinema / Bogusław ZMUDZIŃSKI // Estetyka i Krytyka ; ISSN 1643-1243. — 2016 — nr 1, s. 105–126. — Bibliogr. s. 125–126, Streszcz., Abstr.
Autor
Słowa kluczowe
Dane bibliometryczne
| ID BaDAP | 97416 |
|---|---|
| Data dodania do BaDAP | 2016-05-05 |
| Rok publikacji | 2016 |
| Typ publikacji | artykuł w czasopiśmie |
| Otwarty dostęp |  |
| Czasopismo/seria | Estetyka i Krytyka, The Polish Journal of the Arts and Culture |
Abstract
Artistic output of Jan Švankmajer, the Czech surrealist and author of object animations, was from its very beginning closely related to the painting and collecting activities of Giuseppe Arcimboldo – one of the most intriguing personalities of the 16th century Habsburg court, and the Emperor Rudolf II of the Prague’s Hradčany court in particular. The author of the article is primarily interested in the conceptual dimension of the painting works by the forerunner of Mannerism known for his concept of the object-subject (and micro-macrocosmic) harmony expressed in the idea of the universal dialogue. According to the Czech surrealist reinterpreting the achievements of his predecessor, such perception of the dialogue supersedes both contemporary aggressive conflict resulting in degradation of humanity and the destruction of the rudimentary dimension of the relation between a human being and the surrounding world.
Streszczenie
Twórczość czeskiego surrealisty, autora animacji przedmiotowych Jana Švankmajera od początku jego filmowej aktywności powiązana jest z działalnością malarską i kolekcjonerską Giuseppe Arcimboldiego – jednej z najciekawszych indywidualności XVI-wiecznego dworu habsburskiego, w tym zwłaszcza dworu cesarza Rudolfa II na praskich Hradczanach. Autora artykułu interesuje w szczególności konceptualny wymiar twórczości malarskiej manierystycznego prekursora, z jego koncepcją podmiotowo-przedmiotowej (i zarazem mikro-makrokosmicznej) harmonii, spełniającej się w idei uniwersalnego dialogu. W oczach surrealisty reinterpretującego dokonania poprzednika takie rozumienie dialogu wypiera współcześnie agresywny konflikt, którego rezultatem jest degradacja człowieczeństwa, a zarazem destrukcja rudymentarnego wymiaru relacji człowieka z otaczającym go światem.
