Szczegóły publikacji

Autorzy (2)

• AGHTarczydło Beata
• Miłoń Joanna

Słowa kluczowe

Dane bibliometryczne

ID BaDAP	169057
Data dodania do BaDAP	2026-07-31
Tekst źródłowy	URL
DOI	10.35765/hp.2986
Rok publikacji	2026
Typ publikacji	artykuł w czasopiśmie
Otwarty dostęp
Creative Commons
Czasopismo/seria	Horyzonty Polityki

Streszczenie

CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest analiza mechanizmów, za pomocą których narracje medialne dotyczące kryzysu ekologicznego współkształtują społeczne rozumienie odpowiedzialności ekologicznej i organizacyjnej w perspektywie ekologii integralnej. PROBLEM I METODY BADAWCZE: Główne pytanie badawcze dotyczy tego, w jaki sposób narracje medialne dotyczące kryzysu ekologicznego wpływają na społeczne rozumienie odpowiedzialności organizacyjnej. Artykuł ma charakter teoretyczno-analityczny. Zastosowano krytyczno-interpretacyjną analizę literatury oraz dokumentów programowych Kościoła katolickiego, przede wszystkim encykliki Laudato si’ i adhortacji Laudate Deum. PROCES WYWODU: W artykule uporządkowano główne podejścia do komunikacji klimatycznej i ekologicznej, zrekonstruowano założenia ekologii integralnej oraz zaproponowano typologię narracji medialnych dotyczących kryzysu ekologicznego. Następnie przedstawiono model interpretacyjny wyjaśniający wpływ narracji medialnych na odpowiedzialność organizacyjną poprzez ramy interpretacyjne, oczekiwania interesariuszy i presję legitymizacyjną. WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Wyróżniono sześć typów narracji medialnych: alarmistyczno-kryzysową, technokratyczno-regulacyjną, konsumencko-lifestyle’ową, sprawiedliwościowo-integralną, sceptyczno-polaryzacyjną oraz wizerunkowo-korporacyjną. Analiza wskazuje, że media nie tylko informują o problemach ekologicznych, lecz także współtworzą społeczne definicje odpowiedzialności. Szczególne znaczenie przypisano narracji sprawiedliwościowo-integralnej, ujmującej odpowiedzialność organizacyjną jako zobowiązanie wobec dobra wspólnego i przyszłych pokoleń. WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Nowatorstwo artykułu polega na połączeniu analizy narracji medialnych, ekologii integralnej oraz problematyki legitymizacji odpowiedzialności organizacyjnej. Zaproponowany model może być wykorzystany w dalszych badaniach nad komunikacją ekologiczną, ESG, greenwashingiem i edukacją medialną. Organizacje powinny traktować komunikację o zrównoważonym rozwoju jako element kultury odpowiedzialności, a nie wyłącznie narzędzie autoprezentacji.

Abstract

RESEARCH OBJECTIVE: The aim of this article is to analyse the mecha‑nisms through which media narratives concerning the ecological crisis help shape the public understanding of ecological and organisational responsibility from the perspective of integral ecology. THE RESEARCH PROBLEM AND METHODS: The main research ques‑tion concerns how media narratives regarding the ecological crisis influence the social understanding of organisational responsibility. The article is theoretical and analytical in nature. A critical-interpretative analysis of the literature and the Catholic Church’s programmatic documents was employed, primarily the encyclical Laudato si’ and the apostolic exhortation Laudate Deum. THE PROCESS OF ARGUMENTATION: The article systematises the main approaches to climate and environmental communication, reconstructs the principles of integral ecology, and proposes a typology of media narratives concerning the ecological crisis. It then presents an interpretative model explain‑ing the impact of media narratives on organisational responsibility through interpretative frameworks, stakeholder expectations and legitimising pressure. RESEARCH RESULTS: Six types of media narratives were identified: alarm‑ist-crisis, technocratic-regulatory, consumer-lifestyle, justice-integral, sceptical-polarising, and image-corporate. The analysis indicates that the media not only report on environmental issues but also help shape societal definitions of respon‑sibility. Particular significance was attributed to the justice-integral narrative, which frames organisational responsibility as a commitment to the common good and future generations. CONCLUSIONS, INNOVATIONS, AND RECOMMENDATIONS:The novelty of this article lies in combining the analysis of media narratives, integral ecology and the issue of the legitimisation of organisational responsi‑bility. The proposed model can be used in further research on environmental communication, ESG, greenwashing and media literacy. Organisations should treat communication on sustainable development as an element of a culture of responsibility, rather than merely a tool for self-promotion.